หลังจากที่ไม่ได้เข้ามาในexteenนาน วันนี้ผมก็อารมร์ดีเข้ามีอ่านไดเก่าของผม

พออ่านไปก็รู้สึกว่าคิดถึงวันเก่าๆของผม

บางครั้งก็คิดถึงคนๆนึ่งที่ทำให้ผมอยากเข้ามาเขียนไดบ่อย

ผมอยากจะกลับไปนั่งอ่านไดของเค้า ถึงแม้ว่าเราจะไม่เคยรู้จักกันเลยก็ตาม

มันอาจจะดูแปลกๆนะที่เราชอบเข้าไปยุ่งกับเรื่องของคนที่เราไม่รู้จัก

แต่....................

เหมือนว่าตอนนี้เค้าจะไม่ต้องการผมแล้วล่ะ

นั่นสินะ เพราะว่าคนเราต้องอยู่ในโลกแห่งความจริงไม่ใช่มัวแต่นั่งคิดอะไรที่เป็นไปไม่ได้

แต่ทำไงได้ล่ะ ก็มันเป็นความรู้สึกนี่นา มันปฏิเสธกันไม่ได้หรอกจริงไหม

บางครั้งสิ่งที่เราคิดอาจจะไม่ได้หมายถึงสิ่งที่เป็นจริงเสมอไป

แต่ถึงแม้ว่าจะปลอบใจตัวเองยังไงก็ตามผมก็ยังคิดถึงเค้าอยู่ดี

ผมไม่ต้องการอะไรมากมายหรอก

ขอแค่เราได้คุยกันก็พอไม่ได้ต้องการที่จะไปแทนที่ใครอะไรซักหน่อย

ความจริงเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งเขียนไดหรอก เหอะๆ ๆ ๆ

งานก็เยอะ ทำก็ไม่เสร็จ อะไรกันนักกันหนา

นะ ก็ดั้นมากองงานไว้ทำอาทิตย์สุดท้ายเอง ช่วงไม่ได้ (คงไม่มีใครช่วยหรอก)

เหมือนว่าจะมีสิ่งวุ่นวายเกิดขึ้นกับชีวิตของผม

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าคนอื่นเค้าจะวุ่นวายเเหมือนผมไหม

บางครั้งเราอาจจะคิดว่าชีวิตเรานั้นวุ่นวายที่สุด

แต่ ไม่จริงหรอกครับ

ผมคิดว่าชีวิตของเรานั้นความจริงไม่ได้วุ่นวายเลย หากแต่ว่าเรารู้จักจัดการกับมัน

คนที่ท้อถอยกับชีวิตต่างหากที่จะบอกว่าชีวิตมีแต่ความวุ่นวาย จริงไหม?

เพื่อนสนิท.............................................

ผมก็ยังไม่เข้าใจเลยว่ามันคืออะไร

เหตุที่ยกมาพูดก็เนื่องจากว่า ได้อ่านกระทู้ที่ว่า เพื่อนสนิทคืออะไร?

นั่นสินะ มันคืออะไรล่ะ

บางครั้งเราเรียกคนบางคนว่าเพื่อนสนิท

แต่เราก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพื่อนคนนั้นจะเรียกเราอย่างนั้นไหม

แต่ที่แน่ๆก็คือ เพื่อนสนิทของผมเป็นคนแย่งเพื่อนสนิทของผมไปเอง

จำได้ว่าตอนปีหนึ่งปีสองเรายังได้อยู่ด้วยกัน ไปไหนมาไหนในชีวิตมหาลัยด้วยกัน

แต่ตอนนี้สิ เค้าหายไปเลย

เค้าออกจากชีวิตผมไปโดยสิ้นเชิง

ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม

ผมก็ยังเป็นห่วงเค้าเสมอนะ ถึงแม้ว่าเค้าจะปล่อยผมไปเรียนคนเดียว

แต่ตัวเค้าเองสิที่ทำตัวเหลวไหล

อย่างไรก็ตาม

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นไม่ว่าจะดีจะร้ายยังไงก็ตาม

ก็เหมือนว่าเค้าจะเอาตัวรอดได้ตลอด

ผมคิดไม่ออกเหมือนกันว่าทำไม

...................................................................................ช่างเหอะ

ตอนนี้ก็เหมือนว่าผมไม่มีเพื่อนที่จะไปไหนมาไหนด้วยเลย

เนื่องจากว่าตัวเค้าเองที่แย่งตัวเองออกไปจากชีวิตของผม

แต่ไม่เป็นไรหรอกเนื่องจากว่าผมก็ไม่ใช่คนที่อ่อนแออะไร

จริงไหม?

ดึกล่ะนอนดีกว่า พุ่งนี้ค่อยตื่นมาลุยงานต่อ อิอิ

มันเกินอะไรขึ้นกับชีวิตของผม

เหมือนว่า ไม่มีอะไรเข้าข้างผมเลย

ไปสอบ Reading Ling ก็สอบไม่ได้เลยยยยยย

ต้องบอกว่าไม่ได้เลยจริงๆ

แต่ไม่ได้ท้อแท้อะไรซักเท่าไหร่หรอก

เพราะว่ายังไงๆปีนี้ก็ปีสุดท้ายแล้ว

ไปเรียน ก็เข้าสาย

ความจริงก็ไม่ได้อยากจะเข้าสายอะไรหรอก

แต่ว่า ผมไม่มีเพื่อนไปเรียนด้วย

มันเหมือนว่าผมจะต้องเรียนวิชาInfoคนเดียวจริงๆเหรอ

ทั้งๆที่ผมเหมือนจะมีเพื่อนมาเรียนด้วยในวิชานี้

แต่............นะ

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

คาบที่เข้าสาย....................ไม่ได้เช็คชื่อ

ไม่เป็นไรหรอก เพราะว่าไม่มีเพื่อนไปเรียนด้วยเท่านั้นเอง

วิธีแก้ไขก็ง่ายๆ

ไปเรียนคนเดียวซิ จริงไหม

ส่วนวันนี้ ตื่นเช้ามา ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษหรอก

นั่งดูหนังไปเรื่อยๆ

นัดเพื่อนคนหนึ่ง...............

ว่าจะไปกินข้าวด้วยกัน

แต่.....

ไม่ได้ไปกินด้วยกัน เพราะว่าเหมือนเพื่อนไม่ว่างซักเท่าไหร่

ไม่เป็นไร

ไม่กินก็ได้

ทำไม

เหมือน

ทุกอย่าง

ไม่เข้าข้าง

ล่ะ

เราไม่ดีงั้นเหรอหรือว่าเป็นเพราะอะไร?

หลังจากที่ไม่ได้มานั่งอัพได นับ3เดือน

ผมก็รู้สึกคิดถึงความรู้สึกที่ต้องมานั่งพิมพ์ ความรู้สึกถูกเมนต์แล้วไปเมนต์ชาวบ้าน

ไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนของผมยังเขียนไดกันอยู่ไหม

ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะว่าการเขียนไดมันเหมือนว่าเป็นแฟชั่นงั้นไป

หลังจากที่กลับจากเมกามาได้2อาทิตย์ ทุกอย่างก็กลับสู่สภาพเดิม

ไม่ต้องไปทำงานเหมือนตอนอยู่ในเมกา

แต่ต้องมานั่งเรียนซึ่งเหมือนว่าจะน่าเบื่อกว่าตอนทำงานซะอีก 555+

อีกอย่างนะ นั่งเรียนก็ไม่ได้เงินเหมือนตอนทำงาน อิอิ

ว่ากันถึงตอนที่อยู่เมกา ผมก็ได้ประสบการณ์ที่ดีและไม่ดีกลับมามากมาย

ว่าถึงประสบการณืที่ดีเหรอ อืม

ก็ได้เรียนรู้ว่าใครที่รักผมจริงๆ เป็นห่วงผม

ได้เรียนรู้ถึงมิตรภาพของเพื่อนๆ

แต่กล่าวถึงประสบการณ์ที่แย่ๆนะซิ มันเยอะ เหลือเกิน

ไม่รู้นะ เหมือนว่าผมจะมีปัญหาในการปรับตัวกับเพื่อน หรือว่าเป็นเพราะผมดีเกินไป

ผมน่าจะขี้เกียจเหมือนกับทุกๆคน (หมายถึง รูมเมตนะ)

ไม่เข้าใจว่าทำไม ทุกคนไม่เคยคิดจะทำอะไรเพื่อคนอื่นเลย

เมตที่ผมไปด้วยนั้น ไม่อยากจะบอกเลยว่า ขี้เกียจ เห็นแก่ตัว ลูกคุณหนู

ทำเหี้ยทำห่าไรไม่เป็นกันซักอย่าง

ไม่ได้อยากว่าหรอก แต่พอคิดแล้วมันรู้สึกแย่จริงๆ

อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ เชื่อไหมว่าไม่มีใครเคยทำความสะอาดบ้านเลย................นอกจากผม

เข้าใจนะว่าบ้านชายล้วน แต่ขอซักหน่อยเหอะ

งานที่ไม่ได้เงินนี่กะไม่มีใครทำเลยใช่ไหม

มันก็เป็นความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอก

แต่พอนึกถึงเรื่องไปเมกาทีไรเรื่องมันก็ผ่านเข้ามาในหัวทุกที

แต่เรื่องที่น่าดีมันก็มีนะ

ก็เรื่องที่ได้ไปบ้านเด็กจุฬาอ่ะ

เหมือนว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุด ถึงแม้ว่าเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็เหอะ

เวลาเพียง3วันที่ได้อยู่ที่philisอ่ะ มันทำให้ผมไม่อยากกลับไปทำงานอีกเลยอ่ะ

มันเหมือนว่าผมไม่ต้องรับปัญหาหนักสมองเหมือนอยู่ที่บ้าน

บางทีมันอาจมีหลายองค์ประกอบมากกว่านั้นมั้ง จึงทำให้รู้สึกว่าเบาสมองมั้ง

ไม่แน่ใจนะ แต่ความจริงบ้านผมก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดหรอก

เพราะว่ายังมีห้องเพื่อนผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ

ห้องของผู้หญิงเค้านะ โครตน่าอยู่เลย ถ้าเทียบกะห้องของผมนะ

ช่างมันเหอะเนอะ คิดมากไปก็เท่านั้น

มีความสุขกับความเป็นจริงดีกว่า